Αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι το απερίγραπτο! Όλοι ένα και όλοι συντονισμένοι σε έναν ρυθμό που σαν κύμα έπαιρνε τους θεατές και τους ενσωμάτωνε σε μια κοινή εμπειρία. Τι να πουν τα λόγια; Ό, τι μπορούν θα κάνουν για να αποδώσουν το συναίσθημα που ξεχείλιζε και κατέκλυζε όλη την κατάμεστη αίθουσα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Έτσι έπρεπε να γίνει σε μια τελευταία βραδιά που κλείνει έναν κύκλο για να ανοίξει ένας καινούριος. Ο Σταμάτης Κραουνάκης γέμιζε με τη φωνή του και το πιάνο του την κάθε χαραμάδα της ψυχής μας και οι μουσικοί καθώς και οι ερμηνευτές απέδιδαν τόσο τα τραγούδια όσο και τις απαγγελίες με τη σπάνια αμεσότητα που συναντάμε στις παραστάσεις του Σταμάτη Κραουνάκη. Από τα επιπλέον ωραία στοιχεία της βραδιάς ήταν η παρουσία της στιχουργού και ερμηνεύτριας Λίνας Νικολακοπούλου.