Αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι το απερίγραπτο! Όλοι ένα και όλοι συντονισμένοι σε έναν ρυθμό που σαν κύμα έπαιρνε τους θεατές και τους ενσωμάτωνε σε μια κοινή εμπειρία. Τι να πουν τα λόγια; Ό, τι μπορούν θα κάνουν για να αποδώσουν το συναίσθημα που ξεχείλιζε και κατέκλυζε όλη την κατάμεστη αίθουσα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Έτσι έπρεπε να γίνει σε μια τελευταία βραδιά που κλείνει έναν κύκλο για να ανοίξει ένας καινούριος. Ο Σταμάτης Κραουνάκης γέμιζε με τη φωνή του και το πιάνο του την κάθε χαραμάδα της ψυχής μας και οι μουσικοί καθώς και οι ερμηνευτές απέδιδαν τόσο τα τραγούδια όσο και τις απαγγελίες με τη σπάνια αμεσότητα που συναντάμε στις παραστάσεις του Σταμάτη Κραουνάκη. Από τα επιπλέον ωραία στοιχεία της βραδιάς ήταν η παρουσία της στιχουργού και ερμηνεύτριας Λίνας Νικολακοπούλου. 

Ο Στέφανος Κορκολής μας μιλάει για τη συνεργασία του με τον μεγάλο μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη, για τον τρόπο που δουλεύουν μαζί μεταγράφοντας το Μαουτχάουζεν και ηχογραφώντας τα “προδομένα έργα” του Μίκη Θεοδωράκη. Η συνέντευξη γίνεται τη στιγμή που ο Μίκης Θεοδωράκης και η ερμηνεύτρια Σοφία Μανουσάκη βρίσκονται στο στούντιο και περιμένουν τον Στέφανο Κορκολή για να ξεκινήσουν. Είναι μεγάλη τιμή για μας να αγγίζουμε την ιστορία και να νιώθουμε ότι κάτι σπουδαίο συντελείται τόσο δίπλα. Ευχαριστούμε τον Στέφανο Κορκολή για τα συναισθήματα που μοιράστηκε μαζί μας μιλώντας για τον τρόπο που ακούει τη μουσική, αλλά και για τον τρόπο που γράφει μουσική. Με την ευκαιρία να αναφέρουμε ότι ο Στέφανος αφιερώθηκε μεν στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη, όμως συνεχίζει να συνθέτει δικά του έργα και ετοιμάζει τη νέα του δουλειά με ορχηστρικά έργα, ως συνέχεια του “First Touch” που αγαπήθηκε σε Ελλάδα και Εξωτερικό. Αναρωτηθήκαμε σε ποιο επίπεδο επηρεάστηκε ως συνθέτης από τη στενή του συνεργασία με τον Μίκη Θεοδωράκη και πήραμε μια εκπληκτική απάντηση!

Ο Στέφανος Κορκολής με σεβασμό και αγάπη μίλησε για μια βαθιά φιλία με τον Μίκη Θεοδωράκη, απαντώντας για το πως συνεργάζονται, συζητούν, επεξηγώντας το νόημα της προδοσίας, το νόημα του σεβασμού και το νόημα του πολιτισμού που βρίσκεται στον αντίποδα… Αναφέρθηκε και στο ιστορικό υπόβαθρο των έργων του μεγάλου μουσουργού και πως όλο το συναίσθημα περνάει στον κόσμο όταν παρακολουθεί τις συναυλίες και μοιράζεται τη συγκίνηση του δημιουργού και των ερμηνευτών.

 

Πηγή: tvtv.gr

Κι όμως δεν έκανα εγώ αυτή τη συνέντευξη, αυτή τη συνέντευξη την έκανε

mourikisΚύριε Μουρίκη σ’ αυτή την κουβέντα που θα κάνουμε με αφορμή τη συμμετοχή σας στην ταινία “Χειμώνας” που προβάλλεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ Κινηματογράφου “ΓΕΦΥΡΕΣ” θα ήθελα να μάθουμε περισσότερα για εσάς, για την ταινία αλλά και για το είδος του Κινηματογράφου που υπηρετείτε.
Η συμμετοχή σας στο εν λόγω Φεστιβάλ έχω την αίσθηση ότι σας ταιριάζει απόλυτα. Το πρώτο που παρατηρεί κάποιος όταν παρακολουθήσει την πορεία σας είναι ότι επιλέγετε συνειδητά τον Κινηματογράφο με έναν σεβασμό και με μια αγάπη στην έβδομη τέχνη.

Θα αποκλείατε κατηγορηματικά τη συμμετοχή σας σε μια παραγωγή προορισμένη για τηλεόραση, ακόμα και με ένα καλό σενάριο και αξιόλογους συντελεστές;

Σάτιρα σε στίχουςΤο είχα γράψει τον Μάιο του 2010 αλλά παραμένει επίκαιρο, μακάρι να μην ήταν πια!

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση
Σκέφτεται ο παππούς που γέρασε
Και η ζωή του όλη πέρασε
Για να πληρώνει εισφορές
Με τη γιαγιά αγκαλιά του κάθισε
Για να σκεφτεί ότι κατάντησε
Μετά τα χρόνια που χαράμισε
Να ψάχνει μες τις προσφορές

Το δημοψήφισμα τονίζει
τον διχασμό που επικρατεί
Κι αν αρχικά μοιάζει με λύση
ουσιαστικά τρομοκρατεί

Δεν είναι ότι μας διχάζει
ήμασταν διχασμένοι ήδη
Είναι που μας εξαναγκάζει
να πάρουμε όλη την ευθύνη

Κώστας  Ευριπιώτης Ελίνα Φανίδου Kostas Evripiotis Elina FanidouΟ ηθοποιός Κ. Ευριπιώτης βρέθηκε στο Λουτράκι για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ταινίας “Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός”, όπως γνωρίζετε ορισμένες σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο Λουτράκι.
Ο Κ. Ευριπιώτης μοιράζεται με το tvtv.gr και την Ελίνα Φανίδου τις εντυπώσεις του για την πόλη του Λουτρακίου, μιλάει για τον τρόπο που προσεγγίζει τον ρόλο του Κλέαρχου που υποδύεται, αποκαλύπτει ότι

Η φωτογραφία που σόκαρε τη δύση...

Αφορμή να προβληματιστούμε για το αν στις μέρες μας στον κόσμο, στη χώρα μας, στην πόλη μας κτλ. γίνονται όλα ενσυνείδητα.

Σε ποιον κόσμο ψάχνεις για Δικαιοσύνη;

Σε ποιον κόσμο ψάχνεις για Δικαιοσύνη;
Σε έναν κόσμο όπου ο καθένας είναι
εγωιστής
Σε έναν κόσμο όπου
όταν πέσεις δε θα σηκωθείς

Σε ποιον κόσμο ψάχνεις για Δικαιοσύνη;
Σε έναν κόσμο όπου πολυτέλεια είναι
το φιλί
Σε έναν κόσμο όπου
η συμπόνια γίνεται χαλί

Σε ποιον κόσμο ψάχνεις για Δικαιοσύνη;
Σε έναν κόσμο όπου τα κριτήρια είναι
υλικά
Σε έναν κόσμο όπου
τα ιδανικά γίναν ρηχά

Σε ποιον κόσμο ψάχνεις για Δικαιοσύνη;
Ο αλτρουισμός σου – κάρβουνο που σβήνει
στη βροχή
Ο ρομαντισμός σου – κι άλλη ανεκπλήρωτη ευχή

(το είχα γράψει πριν από 8 χρόνια όταν σε μια μικρή πόλη καλοζωισμένοι πολίτες πάρκαραν μπροστά στα μάτια μου τα ακριβά τους αυτοκίνητα και έπαιρναν από τον φιλόπτωχο σύλλογο τρόφιμα που προορίζονταν για τους αναξιοπαθούντες….Είτε το θέλεις είτε όχι γίνεσαι κυνική μετά απ’ αυτό).

Ακολουθεί το θέμα από madata.gr

Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια διανομής τροφίμων στο νότιο Σουδάν το 1998 από…

την οργάνωση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και αποτύπωσε το δράμα των μικρών παιδιών που λιμοκτονούσαν κατά χιλιάδες. Ο Βρετανός Tom Stoddart απαθανάτισε έναν Σουδανό την ώρα που έκλεβε την μερίδα σιτάρι από ένα σκελετωμένο παιδί και να εξαφανίζεται. Αυτή η εικόνα έγινε πρωτοσέλιδο, σόκαρε την δύση και φυσικά έκανε τον γύρο του κόσμου.

Τη περίοδο εκείνη το Σουδάν βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά ταυτόχρονα ο λαός της υπέφερε από λιμό. Όταν η κυβέρνηση για πρώτη φορά επέτρεψε να παρασχεθεί βοήθεια από το εξωτερικό οι εθελοντές που έσπευσαν εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Το πρώτο εξάμηνο του 1998 , υπολογίζεται ότι 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή. Το αγόρι της φωτογραφίας σερνόταν επί ώρες προκειμένου να λάβει τις διαθέσιμες έστω και πενιχρές προμήθειες.

Τη στιγμή λοιπόν, που ήταν έτοιμο να παραλάβει το μερίδιο του, ένας άνδρας καλοντυμένος και καλοσιτισμένος, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, του αρπάζει όλο το σιτάρι που του αντιστοιχούσε και απομακρύνεται ατάραχος. Πολλοί κατηγόρησαν τον φωτογράφο Tom Stoddart επειδή δεν αντέδρασε μπροστά σ” αυτό το ακραίο περιστατικό. Εκείνος όμως, υποστήριξε ότι αυτή είναι η σκληρή καθημερινότητα για τους ανθρώπους που ζουν εκεί και ότι η δημοσίευση των φωτογραφιών του στον δυτικό τύπο έφερε αποτέλεσμα.

Η φωτογραφία που σόκαρε τη δύση...

Πράγματι ο Τομ επέστρεψε στη Βρετανία και στις 12 Αυγούστου 1998 δημοσίευσε στον Guardian μερικές απο τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του . Ο ίδιος ζήτησε να αναγράφονται τα τηλέφωνα όπου οι πολίτες θα μπορούσαν να ενισχύσουν απευθείας τους πληγέντες.

Με τον τρόπο αυτό συγκεντρώθηκαν πάνω από 600,000 δολάρια. Η φωτογραφία με το σκελετωμένο αγόρι έγινε πρωτοσέλιδο και βραβεύτηκε ως η καλύτερη ασπρόμαυρη φωτογραφία το 1998. Συνολικά, υπολογίζεται ότι πάνω από 1,5 εκατομμύριο ζωές χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και του λιμού. Το αγόρι που συγκίνησε την παγκόσμια κοινή γνώμη με το δράμα του, είναι άγνωστο τι απέγινε.


Το 30 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου  μας  έφερε σε επαφή με τον Σεναριογράφο – Ραδιοφωνικό Παραγωγό και Σκηνοθέτη  Άνθιμο Καρτιτζόγλου που συν-σκηνοθετεί την ταινία The Way Back to Me μαζί με  την Αλεξάνδρα Δάφνη . Μας ανέλυσε το νόημα της ταινίας που είναι απίστευτα επίκαιρη. Μιλάει για την κρίση, αλλά από τη θετική της πλευρά που αναγκάζει τον πρωταγωνιστή να αλλάξει ριζικά την καταναλωτική του ζωή και να τον οδηγήσει  στις ουσιαστικότερες αξίες. Μια πολύ ωραία Συνέντευξη που έμοιαζε με χαλαρή κουβέντα καλών φίλων γύρω από την ταινία και όλα όσα βρίσκονται έξω από την ταινία με επίκεντρο όμως τα εναύσματα της ταινίας.
Μάθαμε και τι τρώει και τι δεν τρώει ο Άνθιμος Καρτιτζόγλου και άλλα τα οποία φαντάζομαι ότι δεν σας ενδιαφέρουν και τόσο, γι’ αυτό τα κόψαμε στο μοντάζ.

[youtube=http://youtu.be/YyR3H0hl7Ag]